روحانی و گوترش

با نگاهی به دیدارها و برنامه های روحانی در نیویورک به روشنی مشخص می شود که دولت برجام هنوز هم چشم امید به سوی امریکا و اروپا دارد و عملا سفر روحانی برای رفع مشکلات اقتصادی هیچ دستاوردی نداشته است.

 حسن روحانی رئیس‌جمهوری در اول مهرماه برای شرکت در هفتاد و سومین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد تهران را به مقصد نیویورک ترک کرد.

با حضور روحانی در نیویورک، همه مردم ایران تصور می‌کردند روحانی برای دور زدن تحریم‌ها و ایجاد فرصت در عرصه سرمایه‌گذاری خارجی از کشور، به نیویورک می‌رود اما این آرزو به‌مانند دیگر موضوعات در دولت روحانی، سَرابی بیش نبود.

با توجه به وضعیت فعلی جمهوری اسلامی ایران و دشمنی روشن اروپا و آمریکا با ایران، بدیهی‌ترین مسئله‌ای که در عرصه دیپلماسی می‌توانیم از روحانی و دولتش انتظار داشته باشیم، توجه به ظرفیت همسایگان و شرکای راهبردی جمهوری اسلامی، در واقع روحانی می‌توانست با استفاده از فرصت حضور در نیویورک، دور جدیدی از رایزنی‌ها با همسایگان را شروع کند که متأسفانه روحانی هیچ برنامه‌ای در این عرصه نداشته است.

در جدول زیر، برنامه های حسن روحانی در نیویورک و دیدارهای حاشیه نشست مجمع آمده است:

ردیف

عنوان دیدار روحانی

۱

دیدار روحانی با جمعی از مدیران رسانه‌های آمریکایی

۲

حضور روحانی در اجلاس صلح برای بزرگداشت نلسون ماندلا

۳

دیدار روحانی با مدیر اجرایی صندوق بین‌المللی پول

۴

دیدار روحانی با رئیس‌جمهور کوبا

۵

حضور روحانی در گفت‌وگو با شبکه تلویزیونی ان بی سی آمریکا

۶

دیدار روحانی با رئیس‌جمهور بولیوی

۷

دیدار روحانی با رئیس کمیته بین‌المللی المپیک

۸

دیدار روحانی با رئیس هیئت اجرایی دولت افغانستان

۹

رایزنی روسای جمهوری اسلامی ایران و ترکیه

۱۰

دیدار دکتر روحانی با نخبگان سیاست خارجی آمریکا

۱۱

حضور روحانی در گفت‌وگو با شبکه‌های تلویزیونی CNN و PBS آمریکا

۱۲

دیدار روحانی با نخست‌وزیر نروژ

۱۳

دیدار روحانی با نخست‌وزیر ارمنستان

۱۴

دیدار روحانی با نخست‌وزیر بلژیک

۱۵

دیدار روحانی با رئیس‌جمهور فرانسه

۱۶

دیدار روحانی با نخست‌وزیر انگلیس

۱۷

دیدار روحانی با جمعی از رهبران جوامع مسلمان آمریکا

۱۸

دیدار روحانی با نخست‌وزیر مالزی

۱۹

دیدار روحانی با رئیس‌جمهور سوئیس

۲۰

دیدار روحانی با نخست‌وزیر ژاپن

۲۱

دیدار روحانی با نخست‌وزیر ایتالیا

۲۲

حضور روحانی در نشست خبری با رسانه‌های خارجی در نیویورک

۲۳

دیدار روحانی با دبیر کل سازمان ملل متحد

۲۴

دیدار روحانی با رئیس‌جمهور ونزوئلا

با توجه به جدول فوق نکاتی وجود دارد که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌شود.

۱- دولت برجامی روحانی در این سفر عملاً برنامه‌ای برای حفظ برجام نداشته است زیرا اگر نیاز به رایزنی برای حفظ برجام بود، باید با همه رؤسای دخیل در برجام گفت و گو انجام می‌شد نه اینکه فقط با دو کشور فرانسه و انگلیس دیدار داشته باشیم.

۲- در این دیدارها، عملاً هیچ برنامه روشنی برای رایزنی با شرکای منطقه‌ای و همسایگان ایران به چشم نمی‌خورد و مطالب منتشر شده نیز نشان می‌دهد روحانی هیچ برنامه‌ای برای رفع مشکلات اقتصادی از طریق تجارت با همسایگان و کشورهای منطقه (عراق، قطر، ترکیه، کویت، پاکستان، افغانستان، روسیه، چین، سوریه و …) نداشته است.

۳- به غیر از دیدار با رؤسای ترکیه، افغانستان و ارمنستان، هیچ دیدار دیگری میان روحانی و سران کشورهای منطقه و همسایه وجود ندارد، چرا؟

۴- با توجه به سهم چین و روسیه در دور زدن تحریم‌های آمریکا و اروپا، چرا هیچ دیداری با رؤسای این دو کشور وجود ندارد؟

۵- چرا روحانی با سران و یا نمایندگان دو کشور سوریه و عراق دیدار نداشته است؟ مگر نه این است که جمهوری اسلامی ایران در آرایش جدید منطقه‌ای در غرب آسیا، به عنوان مهم‌ترین کشور شناخته می‌شود، پس چرا نباید نماینده جمهوری اسلامی ایران با چنین کشورهای دیدار داشته باشد؟

۶- چرا روحانی که از ابتدای دوران ریاستش در سال ۹۲ حتی یکبار هم به عراق سفر نکرده است، از فرصت نیویورک برای دیدار با رؤسا و نمایندگان عراق – که اتفاقا یکی از مهمترین نقاط گریز ایران از تحریم‌های آمریکا بوده و خواهد بود – بهره نبرده است؟

۷- مسوولان دولتی و شخص دیدار روحانی با کشورهای اروپایی دقیقاً چه نتایجی برای مردم جمهوری اسلامی ایران داشته است؟

۸- در عین تشکر از دیدارهای روحانی با رؤسای کشورهای آمریکای لاتین، واقعاً چه برنامه برای جذب سرمایه از کشورهای آمریکای لاتین وجود داشته است؟

این خبر را به اشتراک بگذارید :