Print Friendly, PDF & Email
پ
قطعنامه از طرف امام، به خاطر فهرست مشکلاتی بود که مسؤولین آن روزِ امورِ اقتصادی کشور مقابل روی او گذاشتند و نشان دادند که کشور نمی‌کشد و نمی‌تواند جنگ را با این همه هزینه، ادامه دهد. امام مجبور شد و قطعنامه را پذیرفت. پذیرش قطعنامه، به خاطر ترس نبود؛ به خاطر هجوم دشمن نبود؛ به خاطر تهدید امریکا نبود؛ به‌خاطر این نبود که امریکا ممکن است در امر جنگ دخالت کند.alt

قطعنامه ۵۹۸ ، هشتمین قطعنامه‌ای بود که شورای امنیت سازمان ملل از ابتدای تجاوز علنی رژیم بعثی عراق به جمهوری اسلامی ایران ، در تاریخ ۲۹ تیرماه ۱۳۶۶ صادر کرده بود. همه قطعنامه‌های قبلی به علت جهت گیری ناعادلانه آنها از سوی ایران رد شده بود اما در ابتدای صدور قطعنامه ۵۹۸ بعلت نکات مثبتی که در این قطعنامه گنجانده شده بود از سوی جمهوری اسلامی اعلام شد که ایران جای بحث و مذاکره در این قطعنامه می‌بیند و آن را نه رد کرد و نه قبول می‌کند. از جمله این که در بند ششم بر ضرورت تحقیق راجع به شناسایی آغازگر جنگ ودر بند هفتم بر لزوم تأمین هزینه بازسازی پس از خاتمه جنگ و در بند هشتم بر ضرورت تقویت امنیت و آرامش منطقه تأکید شده بود.

دلیل خودداری یکساله جمهوری اسلامی ایران از پذیرش این قطعنامه، حضور روزافزون نیروهای امریکایی در خلیج فارس و نقض آشکار بند هشتم قطعنامه بود. اما درپی سفر خاویر پرز دکوئه‌یار، دبیرکل وقت سازمان ملل به تهران، در شهریور ۱۳۶۶ و پذیرش حقانیت مواضع جمهوری اسلامی ایران وسپس نطق رئیس جمهور وقت ایران در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل و تشریح مواضع کشور نسبت به قطعنامه‌های این سازمان از ابتدای جنگ تا زمان صدور قطعنامه ۵۹۸ و نیز تبیین نقش مخرب امریکا در ایجاد فتنه و ناامنی در منطقه‌، بستر برای پذیرش قطعنامه فراهم گردید.

البته برای پذیرش قطعنامه دلائل متعددی را می‌توان نقل کرد که حضرت آیت الله خامنه‌ای به آن اشاره می‌کند: «قطعنامه از طرف امام، به خاطر فهرست مشکلاتی بود که مسؤولین آن روزِ امورِ اقتصادی کشور مقابل روی او گذاشتند و نشان دادند که کشور نمی‌کشد و نمی‌تواند جنگ را با این همه هزینه، ادامه دهد. امام مجبور شد و قطعنامه را پذیرفت. پذیرش قطعنامه، به خاطر ترس نبود؛ به خاطر هجوم دشمن نبود؛ به خاطر تهدید امریکا نبود؛ به‌خاطر این نبود که امریکا ممکن است در امر جنگ دخالت کند. چون امریکا، قبل از آن هم در امر جنگ دخالت می‌کرد. وانگهی؛ اگر همه‌ی دنیا در امر جنگ دخالت می‌کردند، امام رضوان‌اللَّه علیه، کسی نبود که رو برگرداند. بر نمی‌گشت! آن، یک مسأله‌ی داخلی بود؛ مسأله‌ی دیگری بود.»(۱۴/۳/۷۵)

حضرت امام(ره) نیز در نامه ای که در تاریخ ۲۵/۴/۶۷ امضاء گردیده و در آن با قبول قطعنامه موافقت نموده است به دلائل پذیرش قطعنامه چنین اشاره می‌دارند: «حال که مسئولین نظامی ما اعم از ارتش و سپاه که خبرگان جنگ می باشند، صریحا اعتراف می کنند که ارتش اسلامی به این زودی ها هیچ پیروزی به دست نخواهند آورد و نظر به این که مسئولین دلسوز نظامی و سیاسی نظام جمهوری اسلامی از این پس جنگ را به هیچ وجه به صلاح کشور نمی دانند … و با توجه به استفاده گسترده دشمن از سلاح های شیمیایی و نبود وسایل خنثی کننده آن، اینجانب با آتش بس موافقت می‌نمایم»

بعد از موافقت حضرت امام(ره) با پذیرش قطعنامه ۵۹۸، این موافقت طی نامه‌ای رسمی در ۲۶ تیر ۱۳۶۷ به اطلاع دبیرکل سازمان ملل رسید.

انتشار یکباره خبر موافقت ایران با پذیرش قطعنامه فضا را در هاله ای از ابهام قرار داده بود تا اینکه حضرت امام(ره) در تاریخ ۲۹/۴/۶۷ با صدور پیامی که به “پیام استقامت” شهره یافت، با ملت و رزمندگان اسلام بی پروا سخن گفت و با  تفسیر شرایط جمهوری اسلامی برای پذیرش قطعنامه پرداخت و آن را به مثابه “نوشیدن جام زهر” تعبیر نمود. نفس مسیحایی امام مرهمی بود بر دل پر درد ملت و رزمندگان اسلام که با شنیدنش، آرامش بر قلب مومنین بازگشت.

گذر زمان دستاوردهای انتخاب الهی و شجاعانه حضرت امام(ره) را نشان داد و حقانیت نظام اسلامی برای جهانیان مشخص گردید. در آخر این عبارت از رهبر معظم انقلاب اسلامی را مرور می‌کنیم که فرمودند: «یک روز بنده‌ی صالح خدا، آن انسان بزرگ و مخلص که هیچ‌چیز را برای خودش نمی‌خواست و همه‌ی کارها را برای خدا می‌کرد و همه چیز را برای او می‌خواست، در قضیه‌ی قطعنامه گفت: کاسه‌ی زهر را نوشیدم. این تلخی را او تحمل کرد؛ ولی خدای متعال به آن بنده‌ی صالح عوض داد و هنوز دو سال و اندی نگذشته کاسه‌ی شهد و شیرینی پیروزی را به ملتش چشاند و کامشان را شیرین کرد. آن فداکاری، این ثمره را داشت. «اللهم ما بنا من نعمه فمنک لا اله الا انت». همه چیز متعلق به او و به اراده‌ی اوست.» (۱۱/۷/۶۹)

این خبر را به اشتراک بگذارید :