Print Friendly, PDF & Email
بند ششم قطعنامه ۵۹۸
نوشته شده توسط
پیروزی ما در به دست آوردن نتیجه مطلوب از بند ۶ قطعنامه که از مهمترین بخشهای قطعنامه است و معرفی عراق به عنوان متجاوز ، برای تاریخ ما بسیار افتخار آفرین بود . این در حالیست که با توجه به شواهد وقرائن آشکار در مورد تجاوز عراق به خاک جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۵۹ این اقدام سازمان ملل بسیار زودتر از آن تاریخ مذکور می توانست صورت بگیرد. با متجاوز شناخته شدن عراق به خاک ایران آن هم پس از گذشت سه سال از پایان جنگ و یازده سال از آغاز جنگ سازمان ملل متحد نشان داد که در موارد این چنینی قدرت تصمیم گیری مستقل ندارد و همواره زیر یوغ قدرتهای بزرگ منجمله آمریکا قرار دارند. در ماههای آخر جنگ ، حمایت جهانی از عراق به اوج رسید و آمریکاییها عملا و به طور مستقیم وارد صحنه شدند . سکوهای نفتی ایران را بمباران و با هدایت هواپیماهای عراقی بمباران نفتکشها را تسهیل می کردند . فرانسویها هواپیماهای پیشرفته سوپر اتاندار و میراژ ۲۰۰۰ در اختیار آنها گذاشتند . روسها مدرنترین هواپیماهای جنگنده و دور پرواز خود را به عراق ارسال کردند . کویت و عربستان سیل دلار را به بین النهرین جاری کردند . آلمانیها مواد لازم برای سلاح شیمیایی در اختیار عراق گذاشتند . عراق به طور وسیع مناطق مسکونی و جبهه ها را بمباران شیمیایی می کرد و مجامع بین المللی با سکوت خود این جنایات را تایید می کردند . امام راحل از همه این امور مطلع شدند و پس از کسب گزارشهای مختلف به این نتیجه رسیدند که قطعنامه ۵۹۸ را بپذیرند . پس از پذیرش قطعنامه ستاد قطعنامه ۵۹۸ در وزارت خارجه فعالتر از گذشته مسایل را دنبال و فعالیت کمیته های خود را تشدید نمود . در پی تلاشهای بی وقفه این ستاد در مورد اجرای بندهای ده گانه قطعنامه ۵۹۸ ، برخی از این بندها تقریبا با سرعت خوبی پیگیری و اجرا شد . اما یکی از بندهایی که مورد بی مهری نسبی مجامع بین المللی قرار گرفت بند ششم قطعنامه بود . در بند ششم قطعنامه ۵۹۸ آورده شده بود : ” از دبیر کل در خواست می نماید که با مشورت ایران و عراق ، مسأله تفویض اختیار به یک هیأت بیطرف برای تحقیق راجع به مسوولیت منازعه را بررسی نموده ، در اسرع وقت به شورای امنیت گزارش دهد . ” از هنگام پذیرش رسمی قطعنامه ۵۹۸ توسط جمهوری اسلامی ایران در ۲۶ تیر ۱۳۶۸ ، جمهوری اسلامی ایران در هر فرصتی اجرای این بند را به دبیر کل یادآوری می نمود و دبیر کل نیز اجرای آن را موکول به اجرای بندهای مقدم بر آن می کرد . سر انجام در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۹۱ ( ۲۳ مرداد ۱۳۷۰ ) دبیر کل طی نامه ای از هر دو کشور ایران و عراق خواست تا مواضع خود را در مورد بند ششم قطعنامه ۵۹۸ اعلام دارند . دبیر کل همچنین با گروهی از کارشناسان خبره به انتخاب خود نیز در این زمینه مشورت کرد . همچنین اسناد و مدارک مرتبط با موضوع را مورد بررسی و مطالعه قرار داد و پس از ملاحظه پاسخهای دو کشور ، گزارش خود را در تاریخ ۱۸ آذر ۱۳۷۰ به شرح زیر تسلیم شورای امنیت و افکار عمومی جهانی کرد . وی در مورد مسوولیت منازعه تصریح کرد که اولین حمله و تجاوز در ۲۲ سپتامبر۱۹۸۰ توسط عراق بر علیه ایران صورت گرفته که بر اساس منشور سازمان ملل متحد ، اصول و قوانین شناخته شده بین المللی یا اصول اخلاقی بین المللی قابل توجیه نیست و موجب مسوولیت مخاصمه است . به این ترتیب علاوه بر صدها مدرک و سند صادرشده از طرف مراجع سیاسی ، بین المللی ، آکادمیک و حقوقی و وجود اعترافات خود مقامات عراقی دال بر شروع جنگ و تجاوز یک سند معتبر بین المللی دیگر حاوی مسوولیت عراق در شروع حمله به جمهوری اسلامی ایران و نقض مقررات پذیرفته شده بین المللی توسط آن کشور به دست آمد . به طوری که ملاحظه می شود ، این امر از لحاظ تاریخی و حقوقی برای ما بسیار با ارزش است و از نتایج تلاش مردم ما و ایثار آنها در دفاع از کشورشان است تا سرانجام در صحنه بین المللی – که در بیشتر اوقات به نفع عراق جهت گیری داشت – بتوانند چنین سند با ارزشی را به دست آورند . صریح تر و واضح تر از این نمی توانستند عراق را متجاوز اعلام بکنند و این در تاریخ روابط بین الملل امری کم سابقه است و پیروزی ما در به دست آوردن نتیجه مطلوب از بند ۶ قطعنامه که از مهمترین بخشهای قطعنامه است و معرفی عراق به عنوان متجاوز ، برای تاریخ ما بسیار افتخار آفرین بود .

این خبر را به اشتراک بگذارید :